شناسه‌گر فلز

شناسایی مواد مختلف صرفاً از طریق ظاهر آن‌ها مهارتی است که علم متالورژی را با مشاهده بصری ترکیب می‌کند. در حالی که آزمایشگاه‌های حرفه‌ای از اسپکترومتر استفاده می‌کنند، شما می‌توانید تنها با نگاه کردن به ویژگی‌های سطح، چیزهای زیادی بیاموزید. نشانه بصری اصلی رنگ است. به عنوان مثال، مس دارای رنگ مایل به قرمز-نارنجی متمایزی است، در حالی که برنج—آلیاژی از مس و روی—زردتر به نظر می‌رسد و شبیه طلا است. برنز اغلب تیره تر و کدرتر از برنج به نظر می‌رسد.

عامل بصری مهم دیگر جلا یا نحوه تعامل سطح با نور است. مواد گرانبها مانند نقره و طلا درخشش بالایی را حفظ می‌کنند و مانند آهن تیره نمی‌شوند. آلومینیوم، با اینکه رنگ نقره‌ای دارد، معمولاً در مقایسه با جلای روشن و آینه‌مانند فولاد ضد زنگ یا آبکاری کروم، روکشی کدرتر و مات‌تر دارد. تشخیص این تفاوت‌های ظریف در انعکاس نور می‌تواند به میزان قابل توجهی احتمالات را قبل از اینکه حتی یک آهنربا بردارید، محدود کند.

یکی از مطمئن‌ترین راه‌ها برای تمایز بین مواد، مشاهده نحوه پیر شدن آن‌هاست. اکسیداسیون زمانی رخ می‌دهد که یک ماده با اکسیژن و رطوبت موجود در هوا واکنش داده و لایه‌ای جدید روی سطح ایجاد می‌کند. این لایه اغلب نشانه‌ای قطعی برای عنصر زیرین است. مواد آهنی مانند آهن ورزیده و فولاد کربنی، لایه‌های قهوه‌ای مایل به قرمز به نام زنگ ایجاد می‌کنند. این ساختار مخرب است و شیء را از بین می‌برد.

در مقابل، مواد غیرآهنی واکنش متفاوتی نشان می‌دهند. مس و آلیاژهای آن (برنز و برنج) لایه‌ای به نام پتینه ایجاد می‌کنند که اغلب به صورت پوسته‌ای سبز-آبی یا فیروزه‌ای به نام زنگار ظاهر می‌شود. این لایه در واقع از شیء در برابر خوردگی بیشتر محافظت می‌کند. آلومینیوم نیز اکسید می‌شود، اما یک پوشش پودری نازک و سفید ایجاد می‌کند که اغلب دیدن آن سخت است اما در لمس حالت گچی دارد. شناخت این رنگ‌های خاص خوردگی—قرمز برای آهن، سبز برای مس، سفید برای آلومینیوم و سیاهی برای نقره—برای دسته‌بندی دقیق ضروری است.

در دنیای ضایعات و بازیافت، مهم‌ترین تفاوت بین مواد آهنی و غیرآهنی است. فلزات آهنی حاوی آهن هستند و تقریباً همیشه مغناطیسی می‌باشند. این دسته شامل فولاد نرم، فولاد کربنی، چدن و آهن ورزیده است. این‌ها معمولاً از نظر وزنی ارزش کمتری دارند اما در مقادیر انبوه در لوازم خانگی، وسایل نقلیه و تیرهای ساختمانی یافت می‌شوند. به دلیل داشتن آهن، مستعد زنگ‌زدگی قرمز هستند.

مواد غیرآهنی حاوی مقادیر قابل توجهی آهن نیستند و عموماً مغناطیسی نمی‌باشند. این گروه شامل آلومینیوم، مس، سرب، روی و قلع و همچنین عناصر گرانبهایی مانند طلا و نقره است. این‌ها معمولاً در برابر خوردگی مقاوم‌تر هستند و الکتریسیته را بهتر هدایت می‌کنند، که باعث می‌شود در بازارهای بازیافت ارزشمندتر باشند. هنگام استفاده از اسکنر بصری، ترکیب نتیجه بصری با یک بررسی ساده آهنربا، اجازه می‌دهد تا دقت تقریباً کاملی داشته باشید. اگر اسکنر بگوید «فولاد» و آهنربا به آن بچسبد، شما یافته را تأیید کرده‌اید.

برای علاقمندان، شکارچیان اشیای عتیقه و ضایعات‌فروشان، دانستن دقیق آنچه پیدا کرده‌اید می‌تواند به معنای تفاوت بین چند سنت و یک مبلغ قابل توجه باشد. انبار‌های ضایعات به دسته‌بندی دقیق متکی هستند. مخلوط کردن آلومینیوم کثیف با آلومینیوم تمیز، یا اشتباه گرفتن برنج با مس، می‌تواند قیمتی را که برای محموله خود دریافت می‌کنید کاهش دهد. یک دستیار دیجیتال می‌تواند در دسته‌بندی کارآمد این توده‌ها قبل از بارگیری کامیون به شما کمک کند.

علاوه بر این، برای مجموعه‌داران عتیقه، شناسایی ماده پایه برای تأیید اصالت بسیار مهم است. بسیاری از اقلام قدیمی آبکاری شده‌اند؛ به عنوان مثال، یک سینی ممکن است شبیه نقره خالص به نظر برسد اما در واقع مس با روکش نقره باشد (شفیلد پلیت). با نگاه کردن به نقاط فرسودگی که لایه پایه در آن نمایان شده است—شاید سایه‌ای مایل به قرمز که نشان‌دهنده مس است—می‌توانید ارزش واقعی قطعه را تعیین کنید. استفاده از فناوری برای زوم کردن روی این الگوهای فرسودگی یا خواندن مهرهای کم‌رنگ سازنده به تأیید اینکه آیا یک شیء از فلز گرانبهای خالص است یا صرفاً بدلیجات است، کمک می‌کند.